Зургаан жил.

Зургаан жил.

“Улаанбаатар өртөө”-нөөс галт тэрэгтэй хөдөлсөн тэр өдрөөс хойш бараг зургаан жил өнгөрсөн гэхэд итгэмгүй. Хүний насаар хэмжвэл нялх балчир ч гэлээ өнгөрсөн хугацаанд ийм их адал явдалтай нүүр тулж, улам ухаажиж, хатуужиж байсандаа олзуурхана.

Энэ жилийн хувьд ард нь гарч чадсан хамгийн том ажил гэвэл, шүүх хурал болж бүхий л бичиг баримтууд дээрхи хүйс болон нэрээ хуулийн дагуу, албан ёсоор солиулав. Амьдралд маань эргэлт авчирсан үйл явдал байлаа. Ингээд бодохоор шүүхийн шийдвэрийг сонсоод баярлан догдолж байсан сэтгэлээ цааш нь бүр уянгалуулаад бичмээр санагдах шиг. Сүүлийн үед би нэг л аядуухан болчихсон юм шиг мэдрэгдэж байна уу? Өөрт хүртэл тэгж мэдрэгдээд байгаа. Амьдралын зөвхөн эерэг гоё талууд руу анхаарлаа хандуулж амьдрахыг илүүд үзэх болсонтой холбоотой байж болох юм, тээ. Угаасаа амьдралыг эерэг, сөрөг аль талаас харах нь хувь хүний л сонголт гэж боддог. Тийм эрх хүний өөрийнх нь гарт бий. Тиймээс сонголт хийх эрх нэгэнт бидний гарт байж байхад дандаа эерэг талыг нь харж байх сонголтыг яагаад хийж болохгүй гэж?!

Хэлэх амархан л даа. Мэдээж хүн бүрийн амьдралд их, бага ямар нэгэн асуудал байдаг. Муу бодолд ээрэгддэггүй, сэтгэлээр огт унадаггүй хүн ч гэж үгүй. Гэвч тэдгээр асуудлууд, сөрөг бодлууд, энерги нь амьдралд байдаг л зүйл, үргэлж оршсоор ирсэн, оршсоор ч байх амьдралын нөгөө тал гэдгийг олон хүмүүс мартчихдаг юм шиг. “Би л муу байна, би л сул дорой байна, ингэж гутарч, гуниглах шалтгаан надад байхгүй” хэмээн мэдэрч буй мэдрэмжээ үгүйсгэн тэрсэлдээд байх хандлагатай. Тэртээ тэргүй бартаа, сорилоор дүүрэн энэ хорвоод өөртөө юунд нэмж хатуурхана вэ. Тэгж өөрийгөө шийтгэх шаардлага ер байхгүй. Үнэхээр алдааныхаа, түүнээс урган гарах сөрөг бодол, энергийн боол нь бус эзэн нь байя гэвэл амьдралын үнэнтэй эвлэрч, сөрөг талыг нь хүлээн зөвшөөрч сурах ёстой юм билээ. Харин амьдралд байх ёсгүй зүйл мэт эсэргүүцэн тэмцэлдсэнээр бид сөрөг бодол, энергийн хүчийг нэмж, улам том зовлон болгож хувиргахаас өөр юуг ч өөрчилж чадахгүй.

Өнөөдөр бямба гариг. 2015 оны аравдугаар сар. Өглөө хөшигөө нээхэд тэнгэр хуртай, нойрмог угтсан болохоор гэнэт хэдэн үг холбох хүсэл төрөөд ийнхүү сууж байна.

Аягатай кофе, Cat Power-ын “The Greatest”…Аялгуунд нь бүжих мэт цонхны шил хээлэн урсах бороон дуслууд…